بُهَم الرجال : مردان دلير ، « بُهَم » جمع « بُهمَة » . مَرَدَة : جمع « مارد » ، طغيان‌گران و سركشان . أطفاها : فعل ماضى از « إطفاء » ، آن را خاموش كرد . نَجَم : آشكار شد . نجْم : آشكار شدن و روييدن گياه‌ها . قَرْن : شاخ . فَغَرت : گشوده شد . فَغَرتْ فاغرةٌ ؛ دهانى گشوده شد . قَذَفَ : فعل ماضى از « قَذَفْ » ، انداخت . لَهَوات : جمع « لِهاة » ، زبان كوچك دهان ( كنايه از محل احاطه و گلوگاه دشمن و وسط معركهء جنگ ) . فلا ينكفىء : بر نمىگشت ، دست بردار نبود . يطأ : مضارع از مصدر « وطئ » ، لگدكوب مىكرد . صِماخ : سوراخ گوش و خود گوش . يطأ صماخها ؛ ( كنايه از سركوب نمودن و از بين بردن ) . أَخْمَص : فرورفتگى كف پا . إِخماد : خاموش‌كردن . لَهَبُها : شعلهء آتش بدون دود . مكدود : رنج‌پذير ، رنج‌بر . مشمِّراً : اسم فاعل . « شمّر إزاره عن ساقه » بالا زد پيراهن خود را از ساق پا . ( كنايه از آمادگى كامل و مصممّ بودن براى خدمت ) . مجتهد : بسيار كوشا و نستوه . كادح : رنج‌بر ، زحمت‌كش .